Pupurri saltsa, harridura ikur pixka batekin

Iaz Estitxurekin pasatu zitzaigun bezala, aurten ere zaila egin zaigu ikasgaira lehenbiziko hurbilpena egitea.

Josemik gaia aurkeztu duenean harridura aurpegiarekin segitu ditugu bere azalpenak. Hasieran, ez gara aunitzetaz enteratu. Poliki-poliki, ikasleen galderak erantzunez eta azalpen xeheagoak emanez, zer eta nola egin behar den enteratzen hasi gara.

Elkarlanean errazago moldatuko garelakoan, Ander Errasti eta Joseba Olagarai, biok elkarrekin jardunen dugu ikasgai honetan.

Anderrek Orioko Herri Ikastolan egin du Practicuma. Josebak Hernaniko Langile Ikastolan. IKT berrien inguruko txostena egiterakoan ikastetxe bakoitzaren ezaugarriak hartuko ditugu kontutan eta IKTen erabilpena aztertuko dugu bi zentrotan. Gure helburua haur hezkuntzako IKTko ekipamendua, erabilpena (baliabide digitalak) eta prestakuntza ezagutzea izanen da eta hori jasoko duen lana burutzea.

Egunerokoa blog formatuan eginen dugu. Blog hau izanen da gure egunerokoa.

Ikasturte berria, ikasgai berria, etapa berria.

Josemi Correarekin "Hezkuntzari aplikaturiko teknolgia berriak" ikasgaiko lanak ikusiko dituzu hemendik antzinera. Joan den urteko blog bera mantenduz, lan berriak eta hezkuntzari buruzko ikuspuntu berriak paratuko ditugu hemen.

Hasi da abentura!

Ebaluaketa pertsonala

HIRUZPALAU HITZ, HAUSNARKETA GISA

Azkeneko klasean ikasgaiaren ebaluaketa egiteko eskatu digu Estitxuk; zein alderdi positibo izan dituen gure ustez, eta zein alderdi hobetuko genituzkeen.

Irakasle txarrak ditugunean "zein txarra den" errateko abilidade berarekin idatziko ditut lerro hauek, hain juxtu aldrebesko ikuspuntuarekin. "Zein irakasle ona den" erratea gehiago kostatzen da batzuetan, baina ikasgai honetan bizitu dudan esperientziarekin, merezimendu osoz, ongi irabazitako ebaluaketa positiboa eginen dut jarraian.

Ikasgaia planteatzeko modua ezinhobea izan da. Ikasgai praktikoa izan da, ekintza eta esperimentu aunitzekoa. Ordenagailua erabili dugu, margoak, musika, liburuak... ateraldiak egin ditugu, artelan desberdinak ikusteko aukera izan dugu, talde-lanean aritu gara, bakarka, etxean, kalean, gelan, Artelekun, Tabakaleran... aunitz mugitu gara eta ikasi ere, aunitz ikasi dugu.

Nerea eta Iker, Mikel Laboaren musika entzuten eta marrazkia egiten.

Plastikari beldurra nion. "Txar mortala naiz pintatzen, ez dut ideiarik ere!" erraten nuen beti. Ez dut sekula margolan bat egin, ezta eskultura bat ere, uste nuelako "txarra" nintzela. Ikasgai honekin ikasi dut ausartzea dela inportanteena. Eskolan ematen diguten plastika-irakaskuntzarekin, gozatzeko bide baino, perfekzioa lortzeko bidea dela ikasten dugu, eta perfekzio horretarako gaitasun perfekturik ez dugunok, kanpo gelditzen gara, "zein txarrak garen" erranez.

Hilabete hauetan ikasi dut helburuak ez duela hainbertze inporta, eta bidea plazer hutsa dela. Ez da koadro edo eskultura perfektua egin beharrik, ezta emaitza txundigarri bat lortu beharrik ere. Plastikaren bidez gozatzea lortuz gero, bidean alegia, helburua lortu duzu. Horretarako balio izan dit ikasgai honek.

Ikaragarri disfrutatu dut lanean, bai bideoa egiten, bai Mikel Laboaren body-paint lanarekin ere. Agian emaitzak ez dira mundialak, baina emaitza horretara ailegatzeko egindako bidea hagitz ona izan da. Eta horrexekin gelditzen naiz.

Margotzeari gustua hartu diot, batez ere Estitxuk Mikel Laboaren abesti bat paratu eta horrek sugeritzen ziguna paperean margotzeko proposamena egin zigunean. Ttikitako oroitzapenak ekarri zizkidan eta "ume artista" sentitu nintzen momentu batez. Aunitz gozatu nuen marrazkiak egiten. Hauexek dira:



Bideoa grabatzen ere esperientzia ederra bizitu nuen. Nire bikotearekin eta bi lagunekin egin nuen lana eta talde polita osatu genuen bai ideiak ateratzerakoan, bai grabatzerakoan. Alderdi negatibo bakarra izan zuen: nere etxeko bainuontzia ataskatuta gelditu zela eta komuna hiru aldiz garbitu behar izan genuela lehen zegoen bezala gelditzeko.

Mikel Laboaren lana egitea ere plazer hutsa izan zen. Ander, Iker, Maier, Nerea eta bortzok egin genuen lana, hainbat laguntzailerekin batera. Ikaragarri gozatu genuen. Azpiko argazkian denok elkarrekin gaude.

Taldekideak, ezkerretik eskuinera, Iker, Nerea, Maier eta ni. Behean, Ander.

Plastikari gustua hartu diot, iritzi kritikoa garatu dut egungo eskoletan plastika emateko moduari buruz, lanak egiten aunitz gozatu dut eta ikaragarri ikasi dut plastikaren inguruan.

Alderdi negatibo bakarra ikusi diot ikasgaiari. Bideoak egiten hasi baino lehen, eredu bat erakutsi zigun Estitxuk klasean eta, nahi gabe, talde guztiek eredu hori "kopiatu" dugu, bakoitzak bere erara, baina ideia berarekin. Egokiagoa litzateke hasieran ez eredurik erakustea, ideia libreak garatu daitezen, eta talde bakoitza bere ideiarekin martxan dagoenean, orduan bideo ereduak erakustea. Bertzela, lan guztiak berdinak ateratzen dira.

Horretaz gain, ikasgai ederra izan da. Irakasleaz gain, azpiko argazkiko lagunek ere kulpa handia izan dute. Hortaz, eskerrik asko Iker, Ander, Maier eta Nerea. Onenak zarete!

LAUTIK 2 EDO 3

Mikel Laboa

Ikasgaiarekin akabatzeko, Mikel Laboaren inguruko sormen-lanak egitea proposatu digu irakasleak.

Lan-kontuengatik libreago nabilenez orain, klaseko talde batean sartu naiz lana haiekin egiteko. Maier, Nerea, Ander eta Iker dira. Klasekideak eta lagunak. "Lautik2" da beraien taldearen izena.

Hemendik aitzineko lanak beraien blogean publikatuko ditut, eta aitzakia horrekin, bertze blog bat bisitatzeko eta ezagutzeko aukera izanen duzue.

Hauxe da helbidea: http://lautik2.blogspot.com/




Hortxe ikusiko dituzue Mikel Laboaren proiektuarekin egin ditugun lan guztiak; originalak, kolore aunitzekoak, eta batez ere, gustu haundiz egindakoak. Denbora aunitz zen ez nuela hain ongi pasatu klaseko lan bat egiten.

Klikatu goiko helbidean... eta disfrutatu!

Aurrerapen gisa, argazki hauek uzten ditut hemen.



Aitortu behar dut gozamen hutsa izan dela Mikel Laboaren proiektu hauetan lan egitea. Lehiaketan parte hartuko dugu... eta ea zerbait irabazten dugun!

Hala ere, nire bideoan aipatzen nuen mezua aplikatuko dut hemen ere: helmugak ez du inporta, bidea da inportanteena. Eta lehiaketa horretan gertatzen dena gertatuta ere, lana egiten zeinen ongi pasatu dugun ikusita, berdin-berdin dit emaitzak.

Etxalarren, nire baserrian, pasatu genituen momentu goxoak dira lanaren emaitzik onena. Hemen azpian, Body Paint egiteaz akabatu ondotik, errekan bainatu gineneko momentu bat.

A zer gozamena!


Argazkian, ezkerretik eskuinera; ni, Iker, Ander, Maier eta Ibai (gizajoa, lau lagunen kontra gerran). Ikustea bakarrik aski da... horrela gustua ematen du unibertsitateko lanak egiteak.

Ezin bertzerik erran: plazer hutsa izan da asignatura hau egitea.

Eskerrik asko, Estitxu.

ULERTZETIK SENTITZERA

Lauhilabete bukaerako lana: BIDEOA

Nondik gatoz?

Nora gaude?

Nora goaz?

Bideoarekin erakutsi nahi dudana:
Zeinen inportantea den sentitzea... ulertzen ez bada ere, sentitzea.

Ikasgai honekin egin dudan hausnarketa nagusia:
Artea sentitzeko da, ez ulertzeko.

Eskerrik asko Zuriñe, Xabi eta Andoniri,
bideoa sortzen nirekin pasatu dituzuen ordu guztiengatik.

Estitxuri, hasierako ideia garatzen laguntzeagatik eta nirekin izan duzun jarrera irekiagatik.

Eta klaseko guztiei, erran dizkidazuen gauza politengatik.

Ikusi eta disfrutatu.

Joseba.

Etapa ebolutiboak: V. Lowenfeld

Nire marrazkien analisi teorikoa

Umeek marrazkiak egiten dituztenean sentimenduz egiten dituzte, pentsatu gabe, barrenetik ateratzen zaien bezala. Baina polita da marrazki horiei, begirada kritiko batetik, behaketa teorikoa egitea.

Horixe egin dut nire ttikitako bi marrazkirekin, eta harrituta gelditu naiz V. Lowenfeld-ek proposatzen dituen etapekin zein lotuta dauden.

Hementxe lehenbizikoa:


Etxeko ganbaran hautsak janda topatu dudan marrazki hau lau urterekin egin nuen. Ikusten denez, garai hartan konturatzen nintzen mugimenduen eta marren artean erlazio bat bazegoela. Borobilak itxita daude, zentzu batekin eginda.

Lowenfeld-ek dioenez, karabaketa hasten denetik 6 hilabetera gertatzen da hori gutxi gora-behera, eta garai hori hagitz garrantzitsutzat dauka, aldaketa horrekin haurrak marrazkiengan kontrol bisuala duela asmatuko baitu.

Lowenfeld-en arabera, marrazkien artean desberdintasun handia ez egon arren haurrarentzat esperientzi bitala izanen da hau, mugimenduak kontrolatzen dituelako. Ni fase horretan nengoen goiko marrazkian, dudarik gabe.

Garai horretako marrazkietan marrak luzeak dira (borobil itxuran bukatuak, gehienetan) eta batzutan, kolore desberdinak erabiltzen saiatzen da (gorria eta morea nire kasuan). “Garai honetan, orrialde guztia betetzea gustatzen zaio”, dio Lowenfeld-ek. Eta halaxe da. “Arkatza heltzeko metodo desberdinak frogatzen ditu eta hiru urte dituenean, pertsona heldua arkatza heltzeko erabiltzen duen metodo berdina erabiliko du”, gaineratzen du. Hortaz ez naiz oroitzen, baina pentsatzen dut borobil horiek egiteko arkatza egoki hartzen ikasia izanen nuela.

Autorearen ustetan, Karabaketa geroz eta landuagoak dira eta haurra erlazioak aurkitzen ditu batzuetan, bere ingurunean dagoenarekin eta bere marrazkiekin. Suposatzen dut borobil horiek zerbait erran nahiko dutela. Zentzu batekin sortu izanen nituen.

“Karabaketa berdin bat, behin baino gehiagotan egiteko ahalmena du”, dio Lowenfeld-ek. Eta hori garbi ikusten da irudian. Borobilak behin eta berriz errepikatuta daude irudian, nahiz eta denak desberdinak izan.

Akabatzeko, honakoa erraten du: “Kontrol handiagoaren ondorioz zirkuluak, borobilak, e.a. lotzen hasten da eta eskumuturra eje bezala erabiliko du, egiten dituen formak itxiaz. Karabaketa zirkularra azaltzen da orduan; formak berez balio bat izango dute, bakarrik azaltzen dira eta askotan ezin dira ezagutu ere egin.Normalean txikiak dira, askoz txikiagoak denbora aurrera dijoan neurrian”. Zalantzarik gabe, ezaugarri horiek guztiak bete-betean ikus daitezke irudian.

Bigarren irudia: Maikel Yakson, etapa errealista



Marrazki hau bederatzi urterekin egin nuen. Lowenfeld-ek “errealismoa” deitutako etapan kokatuko nuke. Honakoa dio garai honi buruz: “Errealitatea haurrarengan finkatzen da. Sormena ez da hain garrantzitsua irudi bat kopiatzeko erraztasunaren aurrean. Errekurtso subjetiboetatik aldentzen da eta nahiz eta errealitatea irudikatu, bere esperientzia islatzen du”.

Nik bederatzi urterekin aktore izan nahi nuen, antzerkiak egitea ikaragarri gustatzen zitzaidalako. Hortaz, irudi honetan nire esperientzia islatzen dudala uste dut. Iñauterietan antzerkiak egiten genituen klasekook eta eszenatoki gainean kokatutako pertsona batek nahi hori islatzen du; kasu honetan Michael Yacksonek. Sormena ez hain garrantzitsua izatea eta kopiatzeko erraztasuna ere argi eta garbi ageri dira irudian, eszenalekua, fokoak, etab. ez baitira nik asmatuak, nonbaitetik kopiatutakoak baizik.

Lowenteld-ek honakoa gehitzen du etapa “erralistan”: “formak azaltzeko , eskema ez da orain bide egokiena. Garrantzi gehien duten aldeak, detaile gehiagoren kontzentrazioarekin adierazten ditu. Pertsonaien jantziak aberasten ditu, bereizketa sexuala eginez. Detaileen kontzeptua hartzen du, baina akzioarena galdu, honela figurak hotzagoak dira”.

Hori guztia ere bete-betean betetzen da. Detaile gehiagoren kontzentrazioa kortinetako nahiz abeslariaren arropetako puntuetan ikus daiteke, pertsonaien jantziak aberasteko joerarekin lotuta (Jacksonen arropa benetan esanguratsua da).

Etapa honetako bertze ezaugarri batzuk ere betetzen ditu marrazkiak. Espazioari dagokionez, helduen modura ulertzen da marrazkia, planu bat oinarri bezala hartuz, ikusmuga puntua azaltzen da eta berarekin gainjartzea; gertuago dauden elementuak handiagoak azaltzen dira eta alderantziz, eta perspektiba erabiltzen hasten dira. Horregatik eszenatokiko teloiak handiagoak dira eta Michael Jackson txikiagoa, seguruenik urrunago egonen delako.

Kolorea, eskematik urrutiratzen da tonu desberdinak azalduz, fokuen kolore-intentsitate desberdinekin erraterako. Kolorea, beraien esperientziekin lotutak egongo dira, bere ingurunea espresatzen dute eta jasotako informazio sozio-kulturala, kasu honetan garai hartan antzerkiak egiten zein ongi pasatzen nuen eta interpretazioak zenbat betetzen ninduen islatuz.

Zergatik artea bide gisa?

Arte Viva Fundazioko Gracia Lafuentek idatzitako artikuluaz arituko naiz ondoko lerrootan.

DAP programaz ari da Lafuente, pentsatzeko, hausnartzeko eta ikasteko programaz. Horrelaxe definitzen du berak: “en el programa DAP el arte es entendido como un elemento universal, integrador de culturas, que sirve para aprender a pensar y reflexionar”. Eta halaxe da zinez. Artea bide gisa planteatzen du, zerbait ikasteko herraminta gisa.

“Visual Thinking Strategies” sistema ingelesak bezala, honek ere galdera irekien sistema planteatzen du. Gai desberdinak aukeratzen dituzte irakasleek, eta haurren interesen arabera artelan batzuk hartzen dituzte. Haurren eguneroko bizitzako ekintzekin zerikusia duten gaiekin lotutako artelanak dira, eskola curriculumetik ahalik eta guttien urruntzen direnak.

40 artelan guztira. Horiekin galdera desberdinak egiten ditu irakasleak. Galdera horien ezaugarri nagusia galdera irekiak direla da: “zergatik erabili ditu margolariak kolore hauek koadroan” izan daiteke adibide bat. Ez dira inoiz “koadro honetan beroa egiten du?” bezalakoak eginen. Erantzunak ez dira “bai” ala “ez”. Debatea sortzea da helburua. Ikuspuntu desberdinak partekatu eta batak bertzearena aditzea. Solastea.

Argumentatuz eta adibideak jarriz, bakoitzak bere ideia azaleratzen du eta ez da bat bertzea baino balidoagoa. Interpretazio guztiek balio dute, erantzuna egoki sortua bada.

Modu horretan, artearen bitartez, bakoitza pertsona bezala garatzea, kulturan integratzea eta mundu honi buruzko iritzi ezberdinak trukatzea lortzen da. Artea ez da artistak helburu zehatz batekin egindako lan bat, interpretazio desberdinak eduki ditzakeen lan bat baizik. Interpretazio horiek ikasleek ikusten eta sentitzen dutenaren arabera ematen dituzte.

Horrela, integrazioa lortzen da, ikasle guztiak, beren heterogenotasunean, artearen inguruan elkartzea. Nolabaiteko talde-nortasuna garatzen laguntzen du eta artea ez da gutxi batzuentzat erreserbatutako diziplina bihurtzen. Guztiok parte har dezakegun artea bihurtzen da.

Blog honetan hasiera-hasieratik defendatu dudan ideiarekin lotuta dago DAP sistema hau: garrantzitsuena sentitzea da. Hori da artearen helburua, sentiaraztea. Ez dugu azalpen logiko zehatzik bilatu behar. Ez da beharrezkoa. Bakoitzari zer sentiarazten dion artelanak, horixe da garrantzitsuena. Horrekian gelditu behar dugu. Hori da artea.

Sistema honek galderen bidez, solasaldien bidez eta ideiak elkartrukatzearen bidez, artea modu hurbilagoan helarazten die ikasleei. Guztiek sentitu dezaketen fenomeno bihurtzen du platika, errespetua landuz eta ikuspuntu kritikoa garatzen lagunduz.